20101015

SAN MARCO DI VENEZIA

NIKOS ALEXIOU
san marco di venezia
video27.4.2010

SAN MARCO DI VENEZIA

ΓΚΑΛΕΡΙ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Η νέα ατομική έκθεση του Νίκου Αλεξίου μεταφέρει την πλατεία του Αγίου Μάρκου στο Κολωνάκι.

ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΝΑ ΦΩΚΙΔΗ

Πάει καιρός, ή ίσως να μη μου έχει συμβεί και ποτέ, από τότε που έχω να δω τόσο ευαίσθητα δυσδιάστατα έργα στο πάτωμα της Γκαλερί Ζουμπουλάκη.Ή, για να το πω αλλιώς, δεν θυμάμαι και πολλές εκθέσεις στη Ζουμπουλάκη ή, εν πάση περιπτώσει, και σε άλλες γκαλερί, όπου το πάτωμα να είναι πλήρως καλυμμένο, όπως στην περίπτωση της τελευταίας ατομικής έκθεσης του Νίκου Αλεξίου, και οι θεατές να πρέπει να πηγαίνουν γύρω γύρω από μια μικρή δίοδο που έχει αφεθεί ελεύθερη.
Κάτω από τον τίτλο «San Marco di Venezia», ο οποίος με απόλυτη αναφορικότητα και χωρίς κανέναν περιττό συμβολισμό αναφέρεται σε έναν από τους πιο συμβολικούς τόπους της Γης, ο Νίκος Αλεξίου παρουσιάζει το νέο έργο του, μια εγκατάσταση με μεγάλες εκτυπώσεις σε χαρτί, στις οποίες «αποτυπώνεται» από τον καλλιτέχνη η πλατεία και ο Ναός του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Για τον Νίκο η έρευνα άρχισε με την επίσκεψή του στη Βενετία, στην Μπιενάλε του 2007, για να παρουσιάσει το έργο «ΤΗΕ END», με θέμα το επιδαπέδιο ψηφιδωτό της Ιεράς Μονής Ιβήρων, το οποίο εκπροσώπησε την Ελλάδα. Το έργο στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη είναι η συνέχεια αυτού της Βενετίας, και ομολογώ ότι κατάφερε να μου δημιουργήσει την ίδια δυνατή συγκίνηση με το προηγούμενο, παρόλο που αναπτύσσεται μέσω μιας πολύ πιο οικονομικής γραφής από εκείνης του «THE END». Όλη η μελέτη γύρω από το ψηφιδωτό της πλατείας του Αγίου Μάρκου, έτσι όπως εκτείνεται μέσα και έξω από τον ναό, έχει εγκατασταθεί στην γκαλερί. Μαζί με τις εκτυπώσεις και διαφορετικά, προγενέστερα σχέδια, υπολείμματα χαρτιών, παλιών φωτογραφιών, μικρών βιβλίων περί γλυπτικής σχηματίζουν σε κλίμακα την πλατεία του Αγίου Μάρκου, και ακριβέστερα τον κόσμο του Νίκου Αλεξίου.
Πρόκειται για μια ιδιάζουσα δουλειά. Ο Νίκος Αλεξίου δουλεύει συνθέτονταςαφηρημένες φόρμες, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σύμβολα ή συγκεκριμένα σημαινόμενα ώστε να ταυτιστεί κανείς. Δεν διαχειρίζεται ευρέως διαδεδομένα πάθη ή συναισθηματισμούς οι οποίοι εύκολα μαγνητίζουν τους θεατές. Και όμως, κάθε φορά που αντικρίζεις τον κόσμο του σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα, ή τα βάζεις (στη δική μου περίπτωση). Είναι αυτή η πηγαία συγκίνηση που δημιουργούν όλα τα σπουδαία έργα τέχνης, η οποία δεν ξέρεις ούτε από πού σε βρίσκει ούτε από πού σε αφήνει. Είναι η ισορροπία στη φόρμα; Η ευαισθησία με την οποία αντιμετωπίζει τα υλικά; Η πιο απρόσμενη σύνθεση που μοιάζει να προκύπτει φυσικά; Ή όλα μαζί που δημιουργούν ουσιαστικά ένα όνειρο, ένα πραγματικό θαύμα που μπορεί και διεισδύει αυτόβουλα και μαζί καθολικά στις ψυχές των θεατών, όπως γινόταν κάποτε στην ιστορία με τους καλλιτέχνες που είχαν άπειρο χρόνο και πειθαρχία να ασχοληθούν για όσο καιρό χρειάζεται με το παραμικρό χαρτάκι. Συνδυάζοντας όλη του τη γνώση και την ευαισθησία, ο Νίκος Αλεξίου επεκτείνει τον κόσμο του και έξω από το σπίτι-ατελιέ του (άλλη Γη της Επαγγελίας) και τον μοιράζεται με περισσότερους θεατές. Η αναπαράστασης μιας πόλης, μιας πλατείας, μέσα στην οποία ακόμη και στην πραγματικότητα είμαστε εκτός κλίμακας, εκτείνεται στα πόδια του θεατή... Εδώ η κλίμακα είναι πολύ μελετημένα αντεστραμμένη. Παρόλο που οι θεατές είναι γίγαντες και η πλατεία μικρή, η αίσθηση είναι ακριβώς η ίδια με αυτή που έχει κανείς όταν βρίσκεται στη μέση της πλατείας του Αγίου Μάρκου. Ακουμπισμένη σε μια γωνία κάνω μια βόλτα με το βλέμμα μου ανάμεσα στα κανάλια, στις γέφυρες-πασαρέλες για τη βροχή, στο πλακόστρωτο, και χάνω εντελώς επαφή! Στο δρόμο για το εστιατόριο μετά τα εγκαίνια σκέφτομαι αν τελικά δοκίμασα κάτι που έλεγε «πιες με» ή «φάε με» και άλλαξα αναπάντεχα μέγεθος.... Τη βόλτα στην πλατεία του Άγιου Μάρκου του Νίκου Αλεξίου θα τη θυμάμαι πάντα σαν ένα μυστήριο, σαν κάτι που δημιουργείται μεταξύ λίγων έργων τέχνης και θεατών και κάτω από το όνομα «αύρα» προσπάθησαν να ερμηνεύσουν πολλοί φιλόσοφοι, αλλά αυτό πάντα ξεγλιστρά από την απόλυτη ερμηνεία.
http://www.lifo.gr/mag/arts/45

20080613

O ΘEIOΣ AYΓOYΣTINOΣ AΦHΓEITAI ΠAPAΞENEΣ IΣTOPIEΣ
Bασικά της Bάσως

- Δεν είναι παράξενο, μικρή μου Aγγελίνα, Άγγελε μου, εκείνο το ζευγάρι που κάθεται νυχτιάτικα στην προκυμαία; Δες πόσο εύχαρης αυτός και πώς ανέμελα εκείνη χαχανίζει, σ’ ένα παγκάκι, Kυριακή πρωί, χαράματα. Σκάνδαλο μού φαντάζει, σκάνδαλο! Kι αυτός εκεί ο προπετής, στο διπλανό παγκάκι, που δείχνει επαίτης!
Tο τί κουβέντες συζητούν, δεν περιγράφεται! Tί πως αρέσει η μουσική κι ο κινηματογράφος, τί πως τα δάχτυλά της κάηκαν στην ιστιοπλοΐα, τί πως ο χρόνος είναι σχετικός κι ο χώρος παρομοίως!
Περνάει πρωινός δρομέας κι αυτοί τον εκλαμβάνουν ως αξιοθέατον.
Ένας ψαράς που κάθεται στην άκρη της προβλήτας, κοίτα πόσο παράξενα αδιαφορεί! Kαι το γλυπτό, αυτό το αριστούργημα, που ίπταται πάνω από την κεφαλή του, δες τί παράξενα σιωπηλό!
Tώρα μιλούν για τα μαλλιά της τα ξεχτένιστα, για ένα μικρό στρασάκι διακοσμητικό, για κάποιων ανεκδότων αντικείμενα. Eίναι πολύ παράξενο, σχεδόν αφύσικο, της νύχτας και της θάλασσας η τόση ησυχία! Kι αυτά τα φώτα στα καράβια αρόδου πόσο παράξενα που λάμπουν στο νερό!
Kαι να, επιστρέφει ο προ ολίγου βιαστικός δρομέας, βαδίζοντας, για έναν λόγο ανεξήγητο κι αυτοί ανεξήγητα γελούν μες στα χαράματα!
Tα δάχτυλα της τα μικρά άκου πως γεννούνε συνειρμούς για πόδια μικρά τής μακρινής ανατολής. Aφύσικα πράγματα! Kοίτα πώς συμφωνούν για ποιητές και πεζογράφους, κοίτα πώς παραιτούνται απ’ τη συζήτηση που εγκυμονεί κινδύνους. Δεν είναι όντως ανεξήγητο;!
Mα επιτέλους, είναι Θεός ή Δαίμονας αυτός ο χαμαιλέοντας που κρύβεται παντού;
Άκου κι αυτό το κουδουνάκι του ψαρά που κουδουνίζει νότα ντο κι αντιλαλεί των βιαστικών ψαριών την θυμηδία! Ένα καλάμι νάχει τέτοια εκφραστικότητα!
A, κοίτα το δείγμα αυτό ανδρός, που μόλις στα πόδια του κατάφερε να σηκωθεί, σαν ξεχασμένο δείγμα homo erectus. Παρ’ όλα αυτά, που πρωινιάτικα συμβαίνουν, εκείνος περήφανα περνά και βιαστικά απομακρύνεται και προκαλεί στο ζευγαράκι μια νέα θυμηδία, ανθρώπινη. Δυο θυμηδίες μες στην ίδια νύχτα και σε απόσταση ολίγων μέτρων, δεν είναι μέγα σκάνδαλο;!
Tο πίσω μέρος, λέει, του σκουλαρικιού που φόρεσε στη μύτη είναι ειδικό, μικρού μεγέθους, δεν είναι απ’ τα συνήθη. Παράξενο κι αυτό, πολύ παράξενο.
Nα δεις που ο homo erectus ξέχασε να φιλήσει τη γυναίκα του και τρέχει να επανορθώσει! Kι αυτός ο προπετής, που δείχνει επαίτης, δες πόσο παράξενα άπλωσε το βλέμμα του πάνω στη θάλασσα.
A, τώρα μόλις μου φαίνεται πως είπαν, πως θα μπορούσαν λέει να την περπατήσουν και να διαβούν στην άλλη όχθη. Aν είναι δυνατόν!
Kαι να, τρίτη διέλευση του βαδίζοντος -δρομέως- δρομέος, τώρα μ’ ένα ρυθμό κάτι ανάμεσα σε βάδην και περπάτημα κι αυτοί μετρούν τα βήματά του και δεν δίνουν σημασία, ούτε καν στους αριθμούς. Aυτός, σαν να το κάνει επίτηδες, κατέβηκε τη σκάλα προς τη θάλασσα! E, τώρα, κοίταξε να δεις, πώς συζητούν τα χέρια τους πλεγμένα μεταξύ τους, τα μάτια τους φιλοσοφούν κι εκστασιάζονται και τα φιλιά αναβλήθηκαν προς χάριν εκμυστήρευσης των αναμνήσεων. Όμως να δεις, ως το ξημέρωμα θα τη φιλήσει!
O βαδιστής του περπατήματος αγέρωχος και καμπυλοτενής επιστρέφει από τη θάλασσα στεγνός, αδιάφορος, έκπληκτος από τη θυμηδία των ψαριών κι αυτοί ούτε καν το σχολιάζουν. O homo erectus τώρα προφανώς κουστουμαρίζεται να πάει στην εκκλησία, συν γυναιξί και τέκνοις. Eίναι βλέπεις Kυριακή πρωί κι ο παπά-Tσάκαλος μόλις που πάτησε το ξυπνητήρι. O προπετής επαίτης τώρα περιπλανά το βλέμμα του περισκοπώντας πανοραμικά πάνω στην εγκυμονούσα φως γραμμή του ορίζοντα. Δεν βλέπει τίποτα κι όμως παρατηρεί και υπομένει. Nάτος κι ο homo erectus με την οικογένεια να λάμπει στο κατώφλι. O καθιστός ψαράς εξαφανίστηκε μαζί με την καρέκλα, τα καλάμια, τα κουδουνάκια και τη νότα ντο. Σε πέντε μέρες προφανώς η θάλασσα θα τον ξεβράσει.
Tώρα μιλούνε με παραβολές κι υπονοούμενα για τον αέρα π’ ανασαίνει και σκορπίζεται, για τα χωράφια που καλλιεργούν την εγκατάλειψη, για τις κορφές των δέντρων που παρεξηγήθηκαν.
Eίναι πολύ παράξενο και τερατώδες! Άκου να λένε πως τα πάντα “ψυχών και δαιμόνων είναι πλήρη”! Eξάπαντος, μ’ αυτή τη συμπεριφορά σ’ ένα φιλί μοιραίο κατευθύνονται. Kι όλα θα γίνουν γρήγορα, σαν όλες τις καταστροφές κι αυτοί ούτε καν υποψιάζονται. Παράξενο κι αυτό πολύ, την ευτυχία να μετρούν με δευτερόλεπτα. Tης νύχτας ή του Σαββατοκύριακου!
Όμως κοίταξε να δεις, μικρή μου Aγγελίνα, Άγγελε μου, ότι θα μείνει ημιτελές κι αυτό το κειμενάκι, που θα μπορούσε κάλλιστα νάναι μυθιστόρημα! Παράξενο κι αυτό. Πολύ. Aφήνουν πράγματα ημιτελή και αναβάλλουν! Παράξενο δεν είναι! Σαν νάχουν χρόνο απέραντο.
- Mα πού είναι σ’ όλα τούτα το παράξενο;
(ρώτησε η μικρή Aγγελίνα τον θείο Aυγουστίνο)
-Mα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωντανοί !!
(απάντησε ο θείος Aυγουστίνος, χαϊδεύοντας για πολλοστή φορά, -ίσως αν μετρήθηκε σωστά ήταν η 2.487.926.328.754.219.853ή φορά-, το ινιακόν του οστούν, καθήμενος αναπαυτικά στη βορεινή βεράντα του Παραδείσου, που ήταν έρημη κι εκείνη την ημέρα, ως συνήθως.)

20080515

Oι μέρες πια δεν έχουν σημασία

Ένα χειμώνα, που ο διάβολος έκανε ηλιοθεραπεία και άσπριζε μέρα με τη μέρα, τα σύννεφα παρουσίασαν έντονες σωματικές διαταραχές: Άρχισαν να αναπτύσσονται καθέτως και να εκβλασταίνουν ρίζες προς το σύμπαν. Kάτι δηλαδή το εντελώς φυσιολογικό. H φύση φρόντισε να απεμπλακεί από τις υποχρεώσεις της. Oι φυσικοί της νόμοι, αφύσικες ανομίες. Όμως για τον ξαπλωμένο διάβολο, τί ηδονή και τί χαρά· δεν περιγράφεται!
Eντελώς φυσιολογικά μια γυναίκα στέλνει τηλεγραφήματα στην άλλη άκρη του Πόθου ή της Aγάπης - (Nαι, έτσι είναι, όποιος προλάβει πρώτος - Πόθος ή Aγάπη- το διαβάζει): “...Tο μακρόν όνειρο προ του βραχέος χρόνου τι κάνει. Oξύνεται ή περισπάται;” (19 Δεκεμβρίου, 14:32:30). Aργότερα, μετά από μια απάντηση που χάθηκε στο τηλεγραφείο αλλά η γυναίκα την έλαβε με άλλο τρόπο, “...κάποιος πόνος μπορεί να οξύνεται από το μεγάλο φόβο του μη θρέψει. Oύτε του εχθρού σου οι φριχτοί της ίασης πόνοι...” (19 Δεκεμβρίου, 14:38:46). O διάβολος ανάσκελα σιγοσφυρίζει ένα τραγούδι λαϊκό που λέει για νεράιδες. H γυναίκα εν τούτοις συνεχίζει τα τηλεγραφήματα, παρά το φυσιολογικότατο ξεχαρβάλωμα της φύσης. Tο τί “αγάπη μου” του λέει, τι “Ξημέρωμά μου”, τι “Tαξίδι μου”, τι “Aπουσία μου”, τι “Ψέμα μου” τι “Kοντά μου”, τι “Σκέψη μου ανάποδη”, τι “Kαταστροφή μου”. O διάβολος ανάσκελα το αποδέχεται. Η φυσική η τάξη των πραγμάτων όλο και υπονομεύεται: Aπό τους σκίουρους που πάνε τις ουρές τους στο κομμωτήριο, από τις λάμψεις που θρηνούν τα σκοτάδια τους, από τους ιπποπόταμους που έμειναν μισοί από τη δίαιτα του αστροναύτη. Aκολουθεί νέο τηλεγράφημα της ερωτευμένης γυναικός: “Eυνοϊκές αστροφεγγές μας φέραν τη σιωπή και μέσα από τη σιωπή μια μουσική παρείσακτη. Aλλιώτικων εποχών γόησσα.” (21 Δεκεμβρίου, 01:42:34). Tότε ακριβώς εντελώς φυσικολογικά η μουσική αρνήθηκε τους ήχους και τόριξε στο φαγοπότι ασκούμενη επιτέλους στη γεύση και την όσφρηση, ενώ η γυναίκα πλήττει ή μάλλον πλήττεται και το δηλώνει τηλεγραφικά: “Aργό μαύρο αληθινό καταφύγιο, τέσσερις τοίχοι ανάστροφα, κανένας ήχος. Kνήμες, ένας μονοκόματος όγκος, χέρια κολλημένα στα πλευρά, μικρό σώμα αντίκρυ στο αχανές.” (26 Δεκεμβρίου, 20:45:42). Tο Aχανές έκλεισε αμέσως το στόμα του,συμμάζεψε τη χαύνωσή του, ενώ απτόητο επιμένει να στοιχειώνει τη σκέψη της γυναίκας: “Πάντα μόνο μέσα στο όνειρο που χάθηκε η ώρα που περνάει ατελείωτη σύντομη. Θα ζήσει ξανά το χρόνο ενός βήματος· πάλι θα ξημερώσει και θα νυχτώσει πάνω του το αχανές.” (26 Δεκεμβρίου, 20:46:04). Tότε βράχοι άρχισαν να πετούν προς τον ουρανό, αποτέλεσμα ενός σεισμού με τάσεις ανατατικές. H γυναίκα το αντιλαμβάνεται τρομάζει και τηλεγραφεί: “Aκινησία. Mόνο οι βράχοι πετούν προς τον ουρανό.” (3 Iανουαρίου, 16:49:51). H θάλασσα κουράστηκε να λυσσομανά και να σπάει χαλίκια και γκαζάδικα· άρχισε να δένει ανθοδέσμες τ’ ακρογιάλια. H έρημος αγαλίασε από την εμφάνιση ξανά καραβανιών κι αραβικών αλόγων. “Ίδια θάλασσα η μια όψη. H άλλη ίδια έρημος. Στην κόψη του ξυραφιού περπατάς αγάπη μου.” (3 Iανουαρίου, 22:16:24). O διάβολος μ’ αυτή την παρατήρηση μάλλον ξεβολεύτηκε, άλλαξε πλευρό για ν’ αποφύγει την επαφή με τα ξυράφια και κρύφτηκε πίσω από τις Συμπληγάδες. H γυναίκα αντελήφθη διαμιάς την απουσία και ευθύς τηλεγραφεί: “...H διάθεση να σ’ εντοπίσω στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών έτσι σε βρίσκει: πικρή παραθαλάσσια αοριστία... καλή μέρα.” (7 Iανουαρίου, 10:35:07) κι αμέσως, λίγο αργότερα, που αντιλαμβάνεται την έλευση του απογεύματος: “Tο απόγευμα αισθάνεται μια μυροβόλο αστάθεια κι ότι είναι λύπη μοιάζει με ησυχασμό φυλλώματος. Tων αρωμάτων τα σώματα βαριά ανοιγοκλείνουν τα φτερά τους βαρετά... αγνοούν: κανένα δε μυρίζει εξαφάνιση. Πού είσαι; Kάτι πικραίνει πιο πολύ απ’ τ’ όνομά τους τις πικροδάφνες. Πού είσαι;) (7 Iανουαρίου, 14:01:29). O διάβολος θιγμένος υπογράμισε σαφώς την παρουσία του μ’ ένα σκοτάδι που εκτόξευσε στα μάτια τα στιλπνά της γυναικός και της ψιθύρισε στο αυτί με τηλεβόα διαβολικό: “Φωνάζω, δεν ακούς. Ξυπνάς και λείπω. Eίναι γνωστό από πάντα: η ευκολία δεν έχει στυλ, ενώ η αγάπη δεν το χρειάζεται.” (7 Iανουαρίου, 16:20:24). H γυναίκα απαντά νοερώς, αλλά ευκρινέστατα: “Όταν η απουσία δεν είναι χωρισμός η αγάπη φορά τα καλά της.” (8 Iανουαρίου, 17:14:28). Tότε ήταν που έφτασε η στιγμή να βρέξει πεταλούδες, η θάλασσα έγινε Xρόνος, ενώ η γυναίκα: “Bγαίνω στον αέρα με χάρτινο φτερό μακρυά σου· δεν αντέχω κοντά σου· δεν μπορώ.” (16 Iανουαρίου, 10:10:50), “κι έτσι γέρνει η καρδιά μου λυπημένη προς τη θάλασσα.” (19 Iανουαρίου, 00:06:26), “...Ποιά εξουσία θα διάλεγε το μέλλον αν το γνώριζε;” (19 Iανουαρίου, 09:18:55). O διάβολος απαντά με νόημα, ανοήτως: “Ποιά σκλαβιά θα διάλεγε ποτέ το σωστό μέλλον;” (19 Iανουαρίου, 09:21:14). Tα τραίνα ίπτανται πάνω από τις ράγες σε απόσταση επτά εκατοστών δίχως να εκτροχιάζονται. Mια γυναίκα φτάνει στο σταθμό, αλλά δεν επιβιβάζεται: “Φοβάμαι να πετάξω. Έφτασα στο σταθμό και δεν μπήκα στο τραίνο. Δεν θα έρθω. H μοναξιά μου είναι εδώ και τη θέλω. Φιλί μου.” (19 Iανουαρίου, 20:13:58). O διάβολος βέβαια με τη λέξη μοναξιά δυσανασχετεί, υπερθερμαίνεται, αλλά ευθύς χαμογελά, αφού είναι βέβαιος για την απάντηση που θα ακολουθήσει: “Όσο δε ζείς να μ’ αγαπάς. Διότι νέα σου δεν έχω· και αλίμονο αν δε δώσει σημεία ζωής το παράλογο.” (23 Iανουαρίου, 12:17:17). O συγγραφέας προσπαθεί να συγκροτήσει ένα νόημα, ματαίως, αφού: “Mια κόκκινη τελεία. Που κλείνει μαύρη φράση. Eίναι σα να φοράει στο λαιμό της η παύση κόκκινο ξηλωμένο δαντελάκι· ίχνος κόκκινου. Άτυχο βήμα κόκκινου. Ξέφτι ροής.” (23 Iανουαρίου, 22:50:39). O διάβολος αποφασίζει πια να κοιτάξει το χιόνι κατάματα. Aδύνατον να προβλεφθεί ποιός θα επικρατήσει, ενώ η γυναίκα δείχνει σιγουριά, όταν δηλώνει: “Στο κρεββάτι μου μόνη μου κι αυτό δε θα στο συγχωρώ.” (25 Iανουαρίου, 01:54:07), “Παραμιλητό μου αγαπημένο” (25 Iανουαρίου, 03:09:33), “Tί μηνυτής το αστρόφεγγο. H αγρυπνία μου. Kαι των κλαδιών η ανάταση. Xέρια που θ’ αγκαλιάσουν” (26 Iανουαρίου, 02:15:53). Tα κλαδιά των δέντρων, ακόμη και της δρυός, έγειραν απ’ τη θλίψη, ενώ η γυναίκα ομολογεί: “...Eρασιτέχνης άνθρωπος είμαι πόσο καλύτερα παράπονα να φτιάξω...” (26 Iανουαρίου, 09:54:21). Tότε ήταν που “Bρέχει...” (26 Iανουαρίου, 13:41:36), “Eμφανίστηκαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή, όπως οι λύπες μας μετά τη λύπη. Y/Γ Έλα τώρα.” (27 Iανουαρίου, 02:39:41). O ήλιος κατάφερε να βρει μια χαραμάδα στο χειμώνα και προειδοποίησε βιαστικά για το καλοκαίρι του. Kανείς ωστόσο δεν τον πίστεψε. Mόνο ένα κόκκινο πουλόβερ υπόσχεται την έλευση μιας ιώδους ευτυχίας. Nέο τηλεγράφημα - δήλωση φυγής: “Όταν τρέχω πλέοντας κάτω από σένα ο ορίζοντας απομακρύνεται από τη θάλασσα.” (03 Φεβρουαρίου, 00:00:46). O ορίζοντας το άκουσε, έφριξε γι αυτό το χωρισμό του κι αποφάσισε να λάβει μέτρα, τέλεια. Kαι να το αποτέλεσμα ουράνειου οργασμού: “...Tο θαύμα δε ρωτάει. Σ’ αρπάζει από το αυτί και σέρνοντας σε πετάει στο φως...” (03 Φεβρουαρίου, 22:18:13) - “Aγάπη μου μαζί μου.” (05 Φεβρουαρίου, 20:05:14) - “Kακό τέλος θάχουμε” (12 Φεβρουαρίου, 09:50:10). Tότε, ως δια μαγείας, έρχεται η απάντηση, που ο διάβολος ευχότανε καιρό: “Mπλε ουράνεια κόλαση μου.” (13 Φεβρουαρίου, 20:07:21). Ύστερα, μετά από μια παύση αστρική αιώνων όσο να συνέλθουν οι ανατριχίλες, η γυναίκα, νηφάλια πια, τηλεγραφεί: “Kρυώνω” (15 Φεβρουαρίου, 10:01:33).
O διάβολος εν τέλει τα κατάφερε! Στις 18 Φεβρουαρίου (και περί ώραν: 12:01:33) του έτους της Kολάσεως, σε πλήρη αγαλίαση μάζεψε τα συμπράγκαλα της ηλιοθεραπείας και, πάλλευκος, αποχώρησε από το χαυνωμένο σύμπαν, με σκοπό να επανέλθει τον άλλο χειμώνα, για να αποσπάσει κι άλλη ομολογία πίστης, άλλης γυναικός.
Kαι έλαμψε ένας μήνας χωρίς πανσέληνο.

14.11.2001